Ustalenie ojcostwa

W Polsce ojcostwo można ustalić na trzy sposoby: przez domniemanie, uznanie dziecka lub sądowe ustalenie ojcostwa. Jest to uzależnione między innymi od stanu cywilnego rodziców dziecka oraz od ich wzajemnych relacji.

 

tata-bobas550
 

Ojcostwo można ustalić na trzy sposoby:

  • przez domniemanie
  • uznanie dziecka
  • sądowe ustalenie ojcostwa

 

 

Domniemanie ojcostwa:

W przypadku gdy dziecko przyjdzie na świat w czasie trwania małżeństwa, albo przed upływem 300 dni od dnia jego ustania, czyli rozwodu lub śmierci współmałżonka z góry przyjmuje się, że ojcem dziecka jest mąż matki.
Natomiast w sytuacji, gdy w okresie tych 300 dni matka ponownie wyszła za mąż przyjmuje się, że ojcem dziecka jest drugi mąż.


Podstawa prawna:


Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Art. 62.
§ 1. Jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki. Domniemania tego nie stosuje się, jeżeli dziecko urodziło się po upływie trzystu dni od orzeczenia separacji.

§ 2. Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem trzystu dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa, lecz po zawarciu przez matkę drugiego małżeństwa, domniemywa się, że pochodzi ono od drugiego męża.

§ 3. Domniemania powyższe mogą być obalone tylko na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa.

 

Art. 63.
Mąż matki może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę.

 

Art. 64.
§ 1. Jeżeli mąż matki został całkowicie ubezwłasnowolniony z powodu choroby psychicznej lub innego rodzaju zaburzeń psychicznych, na które zapadł w ciągu terminu do wytoczenia powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, powództwo może wytoczyć jego przedstawiciel ustawowy. Termin do wytoczenia powództwa wynosi w tym wypadku sześć miesięcy od dnia ustanowienia przedstawiciela ustawowego, a jeżeli przedstawiciel powziął wiadomość o urodzeniu się dziecka dopiero później - sześć miesięcy od dnia, w którym tę wiadomość powziął.

§ 2. Jeżeli przedstawiciel ustawowy męża całkowicie ubezwłasnowolnionego nie wytoczył powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, mąż może wytoczyć powództwo po uchyleniu ubezwłasnowolnienia. Termin do wytoczenia powództwa wynosi w tym wypadku sześć miesięcy od dnia uchylenia ubezwłasnowolnienia, a jeżeli mąż powziął wiadomość o urodzeniu się dziecka dopiero później - sześć miesięcy od dnia, w którym tę wiadomość powziął.

 

Art. 65.
Jeżeli mąż matki zapadł na chorobę psychiczną lub innego rodzaju zaburzenia psychiczne w ciągu terminu do wytoczenia powództwa o zaprzeczenie ojcostwa i mimo istnienia podstaw do ubezwłasnowolnienia całkowitego nie został ubezwłasnowolniony, może on wytoczyć powództwo w ciągu sześciu miesięcy od ustania choroby lub zaburzeń, a gdy powziął wiadomość o urodzeniu się dziecka dopiero później - w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym tę wiadomość powziął.

 

Art. 66.
Mąż matki powinien wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa przeciwko dziecku i matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko dziecku.

 

Art. 67.
Jeżeli dziecko urodziło się po upływie sto osiemdziesiątego dnia od zawarcia małżeństwa, a przed upływem trzechsetnego dnia od jego ustania lub unieważnienia, obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko przez wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż mógł być ojcem dziecka.

 

Art. 68.
§ 1. Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem sto osiemdziesiątego dnia od zawarcia małżeństwa, do obalenia domniemania ojcostwa wystarcza, jeżeli w procesie o zaprzeczenie ojcostwa mąż złoży oświadczenie, że nie jest ojcem dziecka.

§ 2. Jeżeli jednak mąż obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się dziecka albo jeżeli zawierając małżeństwo wiedział, że żona jest w ciąży, obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko wtedy, gdy zachodzi niepodobieństwo, żeby mąż mógł być ojcem dziecka.

 

Art. 69.
§ 1. Matka może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa swego męża w ciągu sześciu miesięcy od urodzenia dziecka.

§ 2. Matka powinna wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa przeciwko mężowi i dziecku, a jeżeli mąż nie żyje - przeciwko dziecku.

§ 3. Obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko przez wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż mógł być ojcem dziecka.

 

Art. 70.
§ 1. Dziecko po dojściu do pełnoletności może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa męża swojej matki, nie później jednak jak w ciągu trzech lat od osiągnięcia pełnoletności.

§ 2. Dziecko powinno wytoczyć powództwo przeciwko mężowi swojej matki i matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko jej mężowi. Jeżeli mąż matki nie żyje, powództwo powinno być wytoczone przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.

§ 3. Obalenie domniemania ojcostwa może nastąpić tylko przez wykazanie niepodobieństwa, żeby mąż matki mógł być ojcem dziecka.

 

Art. 71.
Zaprzeczenie ojcostwa nie jest dopuszczalne po śmierci dziecka.

 

Art. 72.
Jeżeli nie zachodzi domniemanie, że ojcem dziecka jest mąż jego matki, albo gdy domniemanie takie zostało obalone, ustalenie ojcostwa może nastąpić albo przez uznanie dziecka przez ojca, albo na mocy orzeczenia sądu.

 

Uznanie dziecka:

Uznanie dziecka to nic innego jak dobrowolne i osobiste oświadczenie mężczyzny, że jest ojcem dziecka. Może on uznać dziecko w przypadku gdy:

  • ojcostwo nie wynika z domniemania
  • nie miało miejsca sądowe ustalenie ojcostwa


Nie ma znaczenia, czy uznający dziecko jest kawalerem, rozwodnikiem, czy mężem innej kobiety.


Podstawa prawna:


Kodeks rodzinny i opiekuńczy
 

Art.73.
Przedstawiciel ustawowy ojca nie mającego pełnej zdolności do czynności prawnych nie może w jego imieniu dziecka uznać.

 

Art. 74.
Do uznania dziecka przez ojca mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych potrzebna jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego.

 

Art. 75.
Można uznać dziecko nawet nie urodzone, jeżeli zostało już poczęte.

 

Art. 76.
Uznanie dziecka nie może nastąpić po jego śmierci, chyba że dziecko pozostawiło zstępnych.

 

Art. 77.
§ 1. Jeżeli dziecko jest małoletnie, do jego uznania potrzebna jest zgoda matki. Jeżeli matka nie żyje albo jeżeli nie przysługuje jej władza rodzicielska, albo jeżeli porozumienie się z matką napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, zamiast jej zgody potrzebna jest zgoda ustawowego przedstawiciela dziecka.

§ 2. Do uznania dziecka poczętego potrzebna jest zgoda matki.

§ 3. Do uznania dziecka pełnoletniego potrzebna jest jego zgoda oraz zgoda matki, chyba że matka nie żyje albo że porozumienie się z nią napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody.

 

Art. 78.
§ 1. Zgoda osób wymienionych w artykule poprzedzającym powinna być wyrażona w formie przewidzianej dla uznania dziecka albo na piśmie z podpisem urzędowo poświadczonym.

§ 2. Zgoda może być wyrażona bądź przed uznaniem, bądź jednocześnie z nim, bądź w ciągu trzech miesięcy od daty uznania.

 
Art. 79.
§ 1. Uznanie dziecka może nastąpić przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego albo przed sądem opiekuńczym, a za granicą - przed polskim konsulem lub osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula, jeżeli uznanie dotyczy dziecka, którego rodzice są obywatelami polskimi.

§ 2. W razie niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio życiu ojca lub dziecka, uznanie dziecka może nastąpić także przed notariuszem.

 

Art. 80.
§ 1. Mężczyzna, który dziecko uznał, może w ciągu roku od daty uznania żądać jego unieważnienia z powodu wady swego oświadczenia woli.

§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do oświadczenia osoby, której zgoda jest potrzebna do ważności uznania.

 

Art. 81.
§ 1. Dziecko, które zostało uznane przed osiągnięciem pełnoletności, może żądać unieważnienia uznania, jeżeli mężczyzna, który je uznał, nie jest jego ojcem.

§ 2. Z żądaniem tym dziecko może wystąpić po dojściu do pełnoletności, nie później jednak jak w ciągu trzech lat od jej osiągnięcia.

 

Art. 82.
§ 1. Jeżeli mężczyzna, który dziecko uznał, żąda unieważnienia swego uznania, powództwo powinno być wytoczone przeciwko dziecku i matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko dziecku.

§ 2. Jeżeli matka żąda unieważnienia uznania, powództwo powinno być wytoczone przeciwko dziecku i mężczyźnie, który dziecko uznał, a jeżeli mężczyzna ten nie żyje - przeciwko dziecku.

§ 3. Jeżeli dziecko żąda unieważnienia uznania, powództwo powinno być wytoczone przeciwko mężczyźnie, który dziecko uznał, i przeciwko matce, a jeżeli matka nie żyje - przeciwko mężczyźnie, który dziecko uznał. Jeżeli mężczyzna ten nie żyje, powództwo powinno być wytoczone przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.

 

Art. 83.
Po śmierci dziecka unieważnienie uznania nie jest dopuszczalne.

 

Osoba uznająca musi:

  • mieć ukończone 18 lat
  • osobiście złożyć oświadczenie o uznaniu dziecka
  • jeśli nie jest pełnoletnia lub jest częściowo ubezwłasnowolniona musi mieć zgodę swojego przedstawiciela ustawowego

W sytuacji gdy ojciec jest małoletni przedstawicielem są jego rodzice, ale warunkiem jest zgoda ich obojga.

Także mężczyzna nie będący biologicznym ojcem dziecka może je uznać. Urząd Stanu Cywilnego w którym następuje uznanie nie może wymagać udowodnienia faktu, że mężczyzna starający się o uznanie dziecka jest jego faktycznym ojcem.

Paradoksalnie sytuacja komplikuje się gdy mężczyzna przyzna się, że nie jest ojcem lub gdy pojawią się okoliczności sugerujące, że nim nie jest. Wówczas Urząd Stanu Cywilnego nie może przyjąć oświadczenia o uznanie dziecka.

Fakt, że mężczyzna nie jest biologicznym ojcem dziecka stanowi także podstawę do sądowego unieważnienia uznania. Nie może jednak z takim wnioskiem wystąpić mężczyzna, który wiedział, że uznaje nie swoje dziecko.

 

Zgoda matki

Aby mężczyzna mógł uznać niepełnoletnie dziecko konieczna jest zgoda matki dziecka. Jeśli matka nie żyje, jest pozbawiona władzy rodzicielskiej lub utrudnia porozumienie zamiast jej zgodę może wyrazić ustawowy przedstawiciel dziecka. Jednakże do uznania dziecka poczętego, a nienarodzonego potrzebna jest zgoda matki i nie można jej zastąpić zgoda innej osoby.
 
 

Nazwisko dziecka

Jeśli mężczyzna uzna dziecko nosi ono jego nazwisko. Aby mogło mieć nazwisko po matce ojciec uznając dziecko musi złożyć stosowne oświadczenie, a matka musi wyrazić na to zgodę. Jeżeli uznanie ma miejsce w chwili gdy dziecko ma skończone 13 lat potrzebna jest także osobista zgoda dziecka.


Władza rodzicielska

Jeśli mężczyzna uznał dziecko automatycznie przysługuje mu władza rodzicielska. Jednakże ponieważ rodzice nie pozostają w związku małżeńskim sąd może powierzyć władzę jednemu z rodziców.


Podstawa prawna

Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Art. 93.
§ 1. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
 

§ 2. Jednakże w razie sądowego ustalenia ojcostwa władza rodzicielska przysługuje ojcu tylko wtedy, gdy przyzna mu ją sąd w wyroku ustalającym ojcostwo. Sąd opiekuńczy może ojcu przyznać władzę rodzicielską także po ustaleniu ojcostwa.

 

Art. 94.
§ 1. Jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych, władza rodzicielska przysługuje drugiemu z rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy jedno z rodziców zostało pozbawione władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza rodzicielska uległa zawieszeniu.

§ 2. Jeżeli ojcostwo nie zostało ustalone albo jeżeli zostało ustalone sądownie bez przyznania ojcu władzy rodzicielskiej, władza rodzicielska przysługuje matce.

§ 3. Jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice są nieznani, ustanawia się dla dziecka opiekę.

 

Art. 95.
§ 1. Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka.

§ 2. Dziecko pozostające pod władzą rodzicielską winno rodzicom posłuszeństwo.

§ 3. Władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny.

 

Art. 96.
Rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyc ny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień.

 

Art. 97.
§ 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania.

§ 2. Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

 

Art. 98.
§ 1. Rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka.

§ 2. Jednakże żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka:

1) przy czynnościach prawnych między dziećmi pozostającymi pod ich władzą rodzicielską;

2) przy czynnościach prawnych między dzieckiem a jednym z rodziców lub jego małżonkiem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz dziecka albo że dotyczy należnych dziecku od drugiego z rodziców środków utrzymania i wychowania.

§ 3. Przepisy paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed sądem lub innym organem państwowym.

 

Art. 99.
Jeżeli żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, reprezentuje je kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy.

 

Art. 100.
Sąd opiekuńczy i inne organy państwowe obowiązane są udzielać pomocy rodzicom, jeżeli jest ona potrzebna do należytego wykonywania władzy rodzicielskiej; w szczególności każde z rodziców może zwrócić się do sądu opiekuńczego o odebranie dziecka zatrzymanego przez osobę nieuprawnioną.

 

Art. 101.
§ 1. Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską.

§ 2. Zarząd sprawowany przez rodziców nie obejmuje zarobku dziecka ani przedmiotów oddanych mu do swobodnego użytku.

§ 3. Rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko.

 

Art. 102.
W umowie darowizny albo w testamencie można zastrzec, że przedmioty przypadające dziecku z tytułu darowizny lub testamentu nie będą objęte zarządem sprawowanym przez rodziców. W wypadku takim, gdy darczyńca lub spadkodawca nie wyznaczył zarządcy, sprawuje zarząd kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy.

 

Art. 103.
Czysty dochód z majątku dziecka powinien być przede wszystkim obracany na utrzymanie i wychowanie dziecka oraz jego rodzeństwa, które wychowuje się razem z nim, nadwyżka zaś na inne uzasadnione potrzeby rodziny.

 

Art. 104.
Jeżeli władza rodzicielska przysługuje tylko jednemu z rodziców, sąd opiekuńczy może mu nakazać, żeby sporządził inwentarz majątku dziecka i przedstawił go sądowi oraz żeby zawiadamiał sąd o ważniejszych zmianach w stanie tego majątku.

 

Art. 105.
Po ustaniu zarządu rodzice obowiązani są oddać dziecku lub jego przedstawicielowi ustawowemu zarządzany przez nich majątek dziecka. Na żądanie dziecka lub jego przedstawiciela ustawowego, zgłoszone przed upływem roku od ustania zarządu, rodzice obowiązani są złożyć rachunek z zarządu. Żądanie to nie może jednak dotyczyć dochodów z majątku pobranych w czasie wykonywania władzy rodzicielskiej.

 

Art. 106.
Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd opiekuńczy, w razie zmiany okoliczności, może zmienić zawarte w wyroku orzekającym rozwód orzeczenie o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania.

 

Art. 107.
§ 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom nie pozostającym ze sobą w związku małżeńskim, sąd opiekuńczy może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z nich, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka.

§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy rodzice pozostają ze sobą w związku małżeńskim, lecz żyją w rozłączeniu.


Alimenty

Gdy ojciec uzna dziecko można kierować przeciwko niemu roszczenia alimentacyjne . Jeśli ojcostwo mężczyzny nie będącego mężem matki zostało uwiarygodnione może ona żądać od niego pieniędzy na utrzymanie matki przez trzy miesiące, w czasie porodu i na koszty utrzymania dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu.

 

Formalności

Uznanie dziecka następuje przed:

  • kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego
  • Sądem Opiekuńczym
  • polskim konsulem - za granicą
  • w wyjątkowych sytuacjach przed notariuszem (art.79 § 2 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego)


Sądowe ustalenie ojcostwa

W przypadku gdy ojciec nie uznał urodzonego dziecka dobrowolnie można dochodzić ustalenia ojcostwa przed sądem. Powództwo wytacza się przeciw domniemanemu ojcu, a w przypadku jego śmierci przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy. Za domniemanego ojca uważa się mężczyznę który był z matką dziecka co najmniej 181 dni przed porodem, ale nie później niż 300 dni przed porodem. Dla powstania domniemania wystarcza nawet jeden mający miejsce w tym okresie stosunek seksualny.

Powództwo o ustalenie ojcostwa może wytoczyć:

  • matka - w imieniu własnym lub dziecka
  • dziecko
  • domniemany ojciec dziecka
  • prokurator

 

Podstawa prawna:

Kodeks rodzinny i opiekuńczy

    Art. 84.
    § 1. Sądowego ustalenia ojcostwa może żądać dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec dziecka. Jednakże matka ani domniemany ojciec nie mogą wystąpić z takim żądaniem po śmierci dziecka lub po osiągnięciu przez nie pełnoletności.

    § 2. Dziecko albo matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko domniemanemu ojcu, a gdy ten nie żyje - przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.

    § 3. Domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko dziecku i matce, a gdy matka nie żyje - przeciwko dziecku.

    § 4. W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa, ustalenia mogą dochodzić jego zstępni.


    Art. 85.
    § 1. Domniemywa się, że ojcem dziecka jest ten, kto obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się dziecka.

    § 2. Okoliczność, że matka w tym okresie obcowała także z innym mężczyzną, może być podstawą do obalenia domniemania tylko wtedy, gdy z okoliczności wynika, że ojcostwo innego mężczyzny jest bardziej prawdopodobne.

     

    Art. 86.
    Powództwo o ustalenie lub zaprzeczenie pochodzenia dziecka oraz o unieważnienie uznania dziecka może wytoczyć także prokurator.


    Formalności:

    Matka może wystąpić o ustalenie ojcostwa, aż do uzyskania przez dziecko pełnoletności. W momencie gdy dziecko skończy 18 lat lub wcześniej zawrze związek małżeński wówczas tylko ono może wystąpić z wnioskiem.
     

    Pozew o ustalenie ojcostwa musi zawierać:

    • nazwę i adres właściwego sądu
    • imię, nazwisko i adres powoda - dziecka i jego przedstawiciela ustawowego, czyli matki
    • imię, nazwisko i adres pozwanego domniemanego ojca
    • wniosek o ustalenie ojcostwa i nadanie dziecku nazwiska ojca
    • nazwiska i adresy świadków znajomości z domniemanym ojcem
    • podpis przedstawiciela ustawowego dziecka.

    Pozew należy złożyć w dwóch egzemplarzach, zaś trzeci zachować dla siebie.

     

    Koszty

    W sprawach o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, czyli na przykład alimenty strona wnioskująca zwolniona jest od kosztów sądowych. Może także wystąpić o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu.
     

    Władza rodzicielska

    W przypadku sądowego ustalenia ojcostwa władza rodzicielska przysługuje ojcu wówczas gdy przyzna mu ją sąd. Sąd może ją ograniczyć przez powierzenie jej tylko matce.

     

    Nazwisko

    W przypadku sądowego ustalenia ojcostwa dziecko nosi nazwisko ojca jeżeli przedstawiciel ustawowy dziecka złoży taki wniosek do sądu. Jeżeli dziecko ukończyło 13 lat, do nadania nazwiska ojca potrzebna jest także osobista zgoda dziecka. Jeżeli taka sytuacja nie zachodzi, kierownik urzędu stanu cywilnego wpisuje w akcie urodzenia dziecka nazwisko matki, a w rubryczkę 'imię ojca' imię wskazane przez matkę.

     
    Sąd może także ustalić ojcostwo wbrew woli ojca lub matki dziecka.

    Zdjęcie: Fotolia by © BlueOrange Studio
     

    Polecane artykuły
    Komentarze
    Dodaj komentarz
    Aktualnie brak komentarzy dla wpisu