Bunt dwulatka

Co to jest bunt dwulatka? Zjawisko nazywane buntem dwulatka to nic innego, jak dziecięca walka o autonomię, samostanowienie oraz nauka radzenia sobie z własnymi negatywnymi emocjami. Okres ten przypada między 18 a 26 miesiącem życia dziecka.

fot. Unsplash.com

Bunt dwulatka to potoczne określenie na pewien burzliwy okres rozwoju dziecka. Zwykle między 18 a 26 miesiącem życia dziecko bardzo często używa słowa „nie”, głośno demonstruje swoje niezadowolenie, często urządza awantury, próbuje usilnie forsować swoje zdanie. Jeśli okres buntu potraktujemy jako naturalne zjawisko i zamiast go tłumić czy też z nim walczyć, będziemy wspierać dziecko w jego dążeniu do autonomii, ten niełatwy czas będzie łatwiejszy zarówno dla nas, jak i dla dziecka.

Wychowanie: 10 rad, jak być lepszym rodzicem

Jak się objawia ten trudny okres

Na każde zadane pytanie „zbuntowany dwulatek” odpowiada „NIE!”. Nie wykonuje poleceń, urządza awantury z (pozornie) błahych powodów. Jego niezadowolenie objawia się histerią, krzykiem, leżeniem na ziemi. Chce robić wszystko sam, decydować o wszystkim i nie znosi narzucania mu niczego: ubrania, pory kąpieli, posiłków.

Trudne zachowania dwulatków:

  • Odmowa i negacja: nie chce się ubrać, nie chce umyć rąk, nie wyjdzie na dwór. Czasem ten opór wygląda jakby był jedynie "sztuką dla sztuki" trudno znaleźć dla niego logiczne uzasadnienie.
  • Histeria, gdy coś idzie nie po myśli dziecka. Burzliwe reakcje na odmowę, zakaz lub zmianę planów. Płacz i żal wydają się być nieadekwatne do "rozmiarów" tragedii, trudno zażegnać taki kryzys.
  • Upór. Ma być po mojemu. Zjem, ale tylko suchy chleb, wyjdę na dwór, ale tylko w kaloszach. Chcę się napić, ale nie w tym kubku, tylko innym.
  • Każda zmiana w ustalonej rutynie czy zmiana wcześniej ustalonego planu powoduje gwałtowny sprzeciw.
  • Gdy coś mu się nie udaje, dziecko głośno rozpacza i trudno je pocieszyć.
  • Chce podejmować decyzje, często w bardzo błahych i na pozór nieistotnych sprawach.
  • Nie słucha tłumaczeń, nie chce rozmawiać.

Ile trwa bunt dwulatka

Wszystko zależy, kiedy bunt się zacznie. Ten newralgiczny okres w rozwoju przypada między 18 a 26 miesiącem życia. Już w wieku ok. 2,5 roku dziecko zaczyna być o wiele bardziej skłonne do współpracy. Zwykle wtedy też jest już bardziej komunikatywne, co powoduje, że swoją wolę może wyrazić w inny sposób niż krzyk i płacz. O trzylatkach mówi się, że to najsłodsze istoty na świecie, a kolejny trudny okres zwany „buntem czterolatka” przypada właśnie dopiero na czwarty rok życia. W najgorszym przypadku z buntem dwulatka borykać się więc możemy przez kilka miesięcy. Jego trudne  objawy występują jednak z różnym nasileniem i okresy burz przeplatają się zwykle z tymi pogodniejszymi momentami.

Z czego wynika opór i brak współpracy

Właśnie w okolicach 18 miesiąca życia, dziecko zaczyna zdawać sobie sprawę, że jest osobną, indywidualną istotą. Zaczyna sprawdzać, jaki może mieć wpływ na rzeczywistość i na innych ludzi. Odkrywa, że nie tylko opiekunowie mają moc decydowania o różnych rzeczach. To, że nie zawsze wszystko układa się po myśli dwulatka, że nie wszystko potrafi jeszcze zrobić tak, jakby chciał, powoduje w nim frustrację, z którą jeszcze sobie nie radzi. Emocje biorą nad nim górę, a jeśli nałoży się jeszcze na to głód lub zmęczenie, to awantura jest murowana. Walka z buntem dwulatka to działanie na niekorzyść zarówno swoją, jak i dziecka. Tylko mądre wsparcie i pomoc w osiągnięciu autonomii oraz samoregulacji jest w stanie nieco złagodzić burzliwe objawy buntu dwulatka.

Czego uczy się dziecko w czasie buntu:

  • podejmowania decyzji
  • samodzielności
  • radzenia sobie z trudnymi emocjami
  • manifestowania i egzekwowania swojej woli
  • wywierania wpływu na ludzi
  • komunikacji

 

Bunt dwulatka - jak reagować:

  • nie próbuj tłumić buntu karami i przemocą
  • bądź obok i oferuj wsparcie oraz zrozumienie
  • nie interpretuj działań dziecka jako skierowanych przeciwko sobie, jako złośliwości czy chęci dokuczenia
  • staraj się informować i uprzedzać dziecko o zaplanowanych działaniach, jak wyjście, posiłek, kąpiel (zbuntowany dwulatek nie lubi być zaskakiwany)
  • nie występuj z pozycji władzy i siły a raczej jako partner, wtedy dziecko ma mniej powodów, by się buntować
  • wyobraź sobie swojego dwulatka jako osobę dorosłą, powinien być samodzielny, niezależny, odważny – on właśnie teraz tego wszystkiego się uczy
  • zamiast „nic się nie stało”, „rób, co każę”, „uspokój się” spróbuj powiedzieć „widzę, że ci smutno”, „słyszę, że chcesz sam zdecydować, kiedy się ubierzesz”, „nie udało ci się zbudować wieży i się zdenerwowałeś, chcesz się przytulić?

Czytaj także:

Moje dziecko nie chce jeść. Sposoby na niejadka

Komentarze
Dodaj komentarz
22-10-2018
Ocena:
Świetny artykuł! Nie patrzyłam na to w ten sposób, widać, że to napisała doświadczona w temacie osoba.To dla mnie olśnienie
20-9-2018
Ocena:
Oj tak, to nie jest łatwy okres, ale w przyadku mojego syna, było dokładnie tak, jak w artykule jest napisane: ok. 2,5roku był już zupelnie inny i wieczne awantury minęły