Tężec

Na świecie śmiertelność wśród noworodków zakażonych tężcem wynosi 90%. Na szczęście w Polsce dzięki szczepieniom obowiązkowym zapadalność na tę chorobę  zmniejszyła się do kilkudziesięciu przypadków rocznie.

 

tezec-550x350

 

Tężec to ostra, bakteryjna choroba wywoływana przez neurotoksynę wytwarzaną przez bytujące w jelitach zwierząt (głównie koni) laseczki tężca - Clostridium tetani. Po przedostaniu się do ludzkiego organizmu laseczka  wytwarza tetanospazminę - toksyczny jad, który wywołuje gwałtowne skurcze mięśni, w tym także mięśni układu  oddechowego.

 

Jak dochodzi do zakażenia tężcem?

 Do zakażenia tężcem może dojść w wyniku zabrudzenia rany np. ziemią w której znajdują się, wydalone przez zwierzęta przetrwalniki laseczek tężca. 

Sama laseczka nie działa chorobotwórczo, ale wytwarzana przez nią toksyna uszkadza centralny układ nerwowy. W zależności od miejsca i wielkości rany przez którą do ludzkiego organizmu dostały się bakterie pierwsze objawy  mogą pojawić się po kilku lub kilkunastu dniach od zakażenia. Choroba nie jest zaraźliwa! Nie można się zakazić bezpośrednio od drugiego człowieka, ani od zwierzęcia !!!

 

Tężec objawy

 Pierwsze objawy:

  • mrowienie mięśni twarzy
  • trudności w przełykaniu
  • ból głowy
  • niepokój
  • wzmożone napięcie mięśni
  • bezsenność
  • nadmierna potliwość
  • ból i mrowienie w okolicach rany

Kolejny etap:

  • wrażliwość na dźwięk i światło
  • kurcz toniczny - szczękościsk
  • kurcz  stopniowo obejmujący mięśnie karku, grzbietu, brzucha i kończyn

Rzadkie przypadki:

U chorego występują napady podczas których szyja i plecy wyginają się ku tyłowi w kształcie łuku, dochodzi do szczękościsku, brzuch się napina, a nogi prostują. Skurcze mięśni bywają tak silne, że może dojść do urazów języka oraz złamań kości.

 

 

Leczenie tężca

Każdy zdiagnozowany chory wymaga natychmiastowej hospitalizacji. Leczenie polega na chirurgicznym opatrzeniu rany, podaniu zakażonemu surowicy przeciwtężcowej, uodpornianiu  organizmu za pomocą anatoksyny oraz włączeniu antybiotykoterapii niszczącej same bakterie. Dodatkowo choremu trzeba zapewnić spokój i ciszę, gdyż nawet niewielkie bodźce dźwiękowe, wzrokowe, dotykowe lub zapachowe mogą wywołać napad skurczu mięśni.  Chory jest odżywiany dożylnie oraz regularnie nawadniany ponieważ w czasie napadów organizm zużywa ogromne ilości energii.

 

Szczepienie przeciw tężcowi

Jedyną metodą zapobiegania tej chorobie jest  obowiązkowe szczepienie przeciw tężcowi. W szczepionce wykorzystuje się specjalnie przygotowaną, nie wywołującą choroby odmianę jadu. Pełne zabezpieczenie przed zachorowaniem uzyskuje się po kilku podaniach, dlatego wymagane są dawki przypominające. Dzieci pomiędzy drugim, a szóstym miesiącem szczepione są trzykrotnie. 

Szczepienie przeciw tężcowi chroni przed zakażeniem przez okres 8 lat. Po upływie tego czasu powinno podać się kolejną dawkę przypominającą.

W razie poważnego zranienia i zabrudzenia rany należy bezzwłocznie zgłosić się do chirurga. Lekarz oczyści ranę oraz w razie potrzeby poda szczepionkę przeciwtężcową !!!

 

Zdjęcie: Fotolia fot by © Elena Schweitzer

Komentarze
Dodaj komentarz
Aktualnie brak komentarzy dla wpisu